🎄 December was gezellig. En ook eenzaam.
De kaarsen branden, de lichtjes hangen, overal klinkt Last Christmas. Serieus, hoelang moeten we nog luisteren naar de grijs, wat zwart gedraaide hitlijst met kerstliedjes.. Komt er eindelijk een nieuwe ster, maar wordt die Michael Bublé ook zovaak gedraaid en gecoverd dat ik hem nú al niet meer kan horen.. 😅
December verpakt zichzelf als de warmste maand van het jaar. De maand van samenzijn, van gezelligheid, van liefde. Maar ergens tussen de kerstborrels en de verplichte familiebezoeken zit ook iets anders. Iets wat we minder hardop zeggen.
Stilte. Gemis. Eenzaamheid.
De druk van gezelligheid
December komt met verwachtingen. Je moet ergens zijn. Je moet iets voelen. Overal om je heen zie je mensen samen: op Instagram, in de supermarktreclame die de tranen over je wangen laten stromen. Het doel bereikt: dit jaar moeten we écht meer aandacht aan opa en oma besteden.. voordat het te laat is.. (wanneer is die gedachte verdwenen? Volgens mij zelfs op 2e kerstdag in de auto naar huis alweer). Iedereen lijkt te gloeien van verbondenheid. En jij? Jij zit misschien aan tafel en voelt je toch alleen of op z'n minst gestresst omdat je alles prefect wilt regelen.
Het rare is: juist omdat december zo hard roept dat het gezellig moet zijn, kan het zich extra leeg voelen als dat niet zo is. De contrast is te groot. De kloof tussen wat je ziet en wat je voelt wordt pijnlijk zichtbaar.
Tussen mensen en toch alleen
Eenzaamheid in december hoeft niet te betekenen dat je alleen bent. Soms zit je midden in een volle kamer, tussen lachende collega's, tussen familie die je al jaren kent en voel je je afgesloten. Alsof er een dun laagje glas tussen jou en de rest zit. Je lacht mee, je praat mee, maar het raakt je niet echt. Je bent erbij, maar niet aanwezig.
Dat kan komen door vermoeidheid. Door een jaar dat te veel heeft gevraagd. Door relaties die zijn verschoven of verloren. Door het besef dat niet alles meer is zoals het was, en dat het oké zou moeten zijn, maar dat het dat nog niet is.
Het gemis dat luider klinkt
December maakt gemis luider. Een lege stoel aan tafel. Een telefoontje dat niet komt. Een traditie die niet meer bestaat. Iemand die er vorig jaar nog was. De decembermaand houdt geen rekening met jouw verhaal. Hij dendert door met zijn kerstmarkten en zijn gouddraad, en ondertussen kan jij worstelen met iets wat niet past in het plaatje.
En dat mag er zijn. Dat gemis. Die eenzaamheid. Het hoeft niet weggestopt te worden omdat het "eigenlijk een fijne tijd" zou moeten zijn.
Samenzijn is niet altijd verbinding
Niet iedereen voelt zich meer verbonden omdat het sociaal verwacht wordt. Sommige gesprekken aan de kersttafel zijn oppervlakkig. Sommige borrels voelen aan als een verplichting. Soms word je gezien, maar niet gekend. En dat verschil is groot.
Echte verbinding ontstaat niet omdat de agenda het dicteert. Het ontstaat in ruimte, in aandacht, in het durven zeggen: "Ik voel me een beetje verloren." En in het antwoord: "Dat mag. Ik ben hier."
Wat als december gewoon zwaar mag zijn?
Misschien helpt het om december niet meer te dwingen gezellig te zijn. Om te erkennen dat het oké is als je je niet altijd warm en verbonden voelt. Dat je moe mag zijn. Dat je stil mag zijn. Dat je niet overal naartoe hoeft.
Je mag aan tafel zitten en toch niet helemaal aanwezig zijn. Je mag op een feestje staan en je eenzaam voelen. Je mag gemis hebben, zelfs of juist in een maand die zegt dat alles compleet zou moeten zijn.
December was gezellig. En ook eenzaam. Allebei waar. Allebei genoeg reden om jezelf met mildheid te behandelen.