Echte mama momenten die jij op bepaalde dagen herbeleefd
Tien jaar later kijk ik nog steeds met een mengeling van verwondering, trots en een klein beetje ongeloof terug op mijn bevalling. Zo’n ervaring waarvan je denkt: dit verzin je niet, en toch is het echt gebeurd.
Na een prima eerste bevalling in het ziekenhuis dacht ik: dat kan ook anders. Ik wilde wel eens ervaren hoe een thuisbevalling zou zijn. Lekker in mijn eigen omgeving, misschien een beetje rust, kaarsje aan… je kent het idee.
Na een aantal uren dapper, op karakter, mijn weeën op te vangen, lig ik klaar voor het echte werk. Dit is het moment. Dit gaan we doen.
De verloskundige voelt nog even inwendig om te checken of de baby goed ligt. Prima, denk ik. Routineklusje. Maar dan verschijnt er een… aparte blik op haar gezicht. Ze checkt nog een keer. En nog een keer. Ze lacht, maar ik weet ondertussen niet zo goed wat ik daarvan moet vinden.
“Eh… ik voel een neusje,” zegt ze.
Een neusje.
Oké.
“We moeten naar het ziekenhuis. Dit is een aangezichtsligging.”
Prima plan, alleen: ik heb inmiddels persweeën en zou niet weten hoe ik überhaupt de trap af moet komen, laat staan hoe ik 10 kilometer verderop een ziekenhuis ga halen. Maar goed, het lukt. Op de een of andere manier adem en puf ik mezelf erdoorheen.
Aangekomen bij het ziekenhuis krijg ik recht voor de ingang een perswee. Ik grijp een lantaarnpaal vast en roep: “Ze komt NU!”
Iets verderop staat een man met een infuus in zijn arm rustig een sigaretje te roken in de zon. Die ziet dit tafereel gebeuren en roept: “Pak mijn rolstoel, snel naar binnen!”
Nog voordat ik het goed en wel besef, word ik door een stagiaire naar binnen gereden. Kleine kanttekening: ze vergeet de voetsteunen uit te klappen. Maar ik ben de beroerdste niet, dus ik houd tussen de persweeën door gewoon mijn voeten in de lucht. Multitasken to the max.
Puffend in de lift kom ik ook nog een klant van mijn werk tegen. Altijd feestelijk.
Eenmaal in de baarkamer, waar ik, laten we eerlijk zijn, lichtelijk dramatisch word “opgebaard” hoor ik dat ik nog niet mag persen. Ik moet wachten op de gynaecoloog. Die is namelijk even druk met een vroeggeboorte.
Natuurlijk.
Ik hou het niet meer. Echt niet. Maar goed, regels zijn regels.
En dan… eindelijk groen licht.
Ik maak me drie keer boos, geen idee waar die kracht vandaan kwam, en daar is ze. Onze tweede dochter.
We waren voorbereid op een zwaar toegetakeld kindje door de ligging, maar niets daarvan. Ze zag eruit als een perfect, bijna sereen couveusebaby’tje. Alsof ze dacht: ik doe dit gewoon even anders dan gepland.
En ik? Tien jaar later kan ik alleen maar denken: wat een bizarre, intense en tegelijkertijd prachtige ervaring dit was.