Even alleen zijn: overprikkeld, moeder zijn en de stilte zoeken
Wat voel ik eigenlijk?
Vandaag voelde ik het: ik wil even alleen zijn.
Overprikkeld. Teveel gedaan. Teveel gedachten. Teveel van alles.
En dan komen de kinderen thuis. Met vragen, verhalen, energie. Mam!!! Waar zijn mijn voetbal schoenen?
Op dat moment voel ik dat ik even weg wil. Even het bos in. Alleen zijn. Even stilte. Niks horen.
Ik sluit de voordeur achter me, de koude frisse wind zorgt meteen voor luchtigheid in de bovenkamer. Ik hoor vogels, de eerste dit jaar. Ik voel dat ik bij elke stap weer meer positieve energie krijg.
Een onverwacht moment van angst en verwondering
Tijdens mijn rondje, na 30 minuten in het bos, hoor ik ineens een geluid.
Mijn gedachten schieten meteen naar de wolf die onlangs in onze buurt is gezien.
Plotseling voel ik me heel erg klein. Ik wil helemaal niet alleen zijn. Maar ik ben echt ver van huis nu, en helemaal alleen.
En dan… ik lach om mezelf.
Ik sta versteld van hoe snel gevoelens kunnen omslaan. Van rust naar spanning, van angst naar ontspanning.
Het bos als toevlucht
Ik maak mijn rondje in het bos af.
De frisse, koude lucht doet wonderen.
Even weg van het huis. Even weg van het drukke gezinsleven.
Even tijd voor mezelf.
Het besef komt langzaam: dit moment was nodig.
Om op te laden. Om te voelen. Om te zijn.
Het belang van kleine rustmomenten
Ik besef dat dit soort korte momenten van rust essentieel zijn voor mijn mentale gezondheid als moeder.
Een wandeling van tien minuten, even alleen zijn in de natuur, kan de druk van de dag verlichten en helpt me daarna weer vol energie terug te keren naar mijn gezin.
Deze kleine pauzes zijn geen luxe, maar een manier om balans te houden tussen drukte en ontspanning, tussen overprikkeld zijn en jezelf weer opladen.
Terug naar de drukte
En dan weer terug naar de drukte van het leven.
Ook dat is fijn. De voetbalschoenen zijn in inmiddels gevonden. Ik hoef niet alles op te lossen, al voelt het soms wel zo.
Alleen was even nodig, maar het samenzijn, het gezin, de chaos: ook dat hoort erbij. En daar ben ik het allerliefste, maar wel met een leeg hoofd. Soms is het wat veel van alles. Wat kan frisse lucht helend zijn.
Balans tussen rust en leven, stilte en drukte, is soms precies wat je nodig hebt.