Ineens besef je hoe vergankelijk het leven is..
Laatst las ik ergens dat mensen vanaf hun 43e meer risico lopen om ziek te worden. Zo’n feitje dat je leest en weer vergeet. Dacht ik.
Maar sinds die tijd lijkt het alsof het leven me er steeds opnieuw aan herinnert hoe kwetsbaar alles eigenlijk is.
De papa van een lieve vriendin werd ineens ziek. Drie weken later was hij er niet meer. Een fitte man. Vol leven. Zo acuut. Zo oneerlijk snel.
Kort daarna hoorde ik over de vader van een vriendin van mijn dochter. Wat begon met buikpijn, veranderde in ondraaglijke pijn en onderzoeken. Daarna die woorden waar niemand op voorbereid is: palliatieve fase.
Het grijpt me aan. Misschien omdat ik besef dat ik eigenlijk nog maar weinig echte heftigheid heb meegemaakt. Dat ik nog niet gewend ben aan afscheid, ziekte en de rauwe kant van het leven. Maar misschien wen je daar ook nooit echt aan.
En tegelijkertijd denk ik: leef maar lang genoeg, dan ontkomt niemand eraan. Het leven is prachtig, maar ook meedogenloos vergankelijk.
Mijn vriendin vertelde over het afscheid van haar vader. Over de intensiteit van die laatste dagen. Over verdriet dat zo groot is dat woorden soms tekortschieten. We zaten samen te huilen. En gek genoeg voelde dat ook mooi. Echt samen voelen wat er is, zonder het weg te maken.
Maar ze vertelde ook iets anders.
Dat er tussendoor ineens keihard gelachen werd. Zo’n slappe lach die opkomt op de meest ongepaste momenten. Omdat de spanning eruit moet. Omdat een mens het anders niet kan dragen. En ergens vind ik dat misschien wel één van de meest menselijke dingen die er zijn. Dat verdriet en humor blijkbaar naast elkaar kunnen bestaan. Dat je kunt huilen om iemand die je verliest en vijf minuten later dubbel kunt liggen om iets absurds.
Misschien is dat ook liefde.
Dat je alles mag voelen. Het verdriet, de angst, de dankbaarheid, de verwarring én soms zelfs de slappe lach tussendoor.
Het leven voelt ineens minder maakbaar dan vroeger. Minder vanzelfsprekend. Maar misschien zorgt juist dát besef ervoor dat je zachter gaat leven. Dat je mensen iets vaker belt. Dat je langer blijft hangen na een kop koffie. Dat je beseft hoe waardevol gewone dagen eigenlijk zijn.
Omdat niets beloofd is.
En omdat “later” ineens helemaal niet zo vanzelfsprekend blijkt te zijn.
Maak mooie herinneringen, mijn nieuwe motto.