Je verheugde je erop. En toch voelde het niet.
Je was uitgenodigd bij vrienden.
Leuke mensen. Kinderen die elkaar kennen. Tafel vol eten, chaos in de hal, jassen over stoelen.
Het soort middag waarvan je denkt: dit is goed.
En toch.
De kinderen speelden. Dat ging vanzelf.
Wij zaten. Praatten. Lachten op de juiste momenten.
Maar ergens, onder de oppervlakte, voelde het… leeg. Of scheef. Of gewoon: niet kloppend.
Je glimlachte.
Je deed mee.
En ondertussen liep er een tweede gesprek in je hoofd.
Ben ik wel leuk vandaag?
Zeg ik niet te weinig? Of juist te veel?
Had ik dit moeten afzeggen?
Of had ik juist vaker moeten gaan?
Je bleef langer dan je voelde.
Omdat het gezellig was. Omdat het hoorde.
Omdat je niet degene wilde zijn die “altijd moeilijk doet”.
Thuiskomen met vragen in plaats van warmte
In de auto terug was het stil.
Kinderen moe, jij ook.
En ineens kwam het gevoel.
Niet groot. Niet dramatisch.
Maar dat zeurende, onzekere ding dat blijft hangen.
Was dit wat ik wilde vandaag?
Of deed ik wat logisch leek?
Je had je zo verheugd op deze dagen.
De rust. Het samenzijn. Minder moeten. Meer zijn.
En nu… nu waren ze voorbij.
De kerstboom begon al wat naalden te verliezen.
De agenda liep langzaam weer vol.
En het nieuwe jaar klopte aan met die irritante vraag:
Is dit het nou?
Het moment na de feestdagen
Niemand praat echt over dát moment.
Niet over kerst zelf, niet over oud & nieuw.
Maar over die dagen erna.
Als het lawaai wegvalt.
Als niemand meer vraagt hoe het was.
Als je geen reden meer hebt om ergens naartoe te leven.
Je dacht dat je opgeladen zou zijn.
Maar eigenlijk ben je vooral… leeg.
Niet depressief.
Niet ongelukkig.
Gewoon een beetje verdwaald.
En dan komen ze: de goede voornemens
Alsof dát het antwoord is.
We moeten iets.
Verbeteren. Veranderen. Oppakken. Aanpakken.
Sporten. Structuur. Minder dit, meer dat.
Nieuwe routines voor een gevoel dat eigenlijk oud is.
Je vraagt je af:
-
Moet ik meer mijn best doen?
-
Meer investeren in vriendschappen?
-
Minder twijfelen?
-
Minder voelen?
Of juist… minder forceren?
Misschien is het niet dat je iets fout deed
Misschien was het niet die middag.
Niet die vrienden.
Niet jij.
Misschien was het gewoon een botsing tussen verwachting en werkelijkheid.
Het idee van gezellig
versus het gevoel van verbonden.
En dat verschil voel je pas als het stil wordt.
De eenzaamheid die niemand ziet
Dit is geen eenzaamheid van alleen zijn.
Dit is de eenzaamheid van ertussenin.
Tussen mensen, maar niet helemaal jezelf.
Tussen jaren, seizoenen, rollen.
Tussen wie je was en wie je misschien aan het worden bent.
En daar bestaan geen goede voornemens voor.
Misschien is dit het ook
Niet als eindpunt.
Maar als tussenfase.
Misschien is dit het:
-
twijfelen zonder antwoord
-
voelen zonder oplossing
-
merken dat iets niet meer past, zonder te weten wat wel
En misschien hoeft dat niet meteen opgelost.
De lente komt vanzelf.
Niet omdat jij er klaar voor bent.
Maar omdat alles beweegt — ook als jij even stilstaat.
Voor nu
Voor nu is het oké om:
-
niet zeker te weten of je had moeten gaan
-
te missen wat net voorbij is
-
geen zin te hebben in “een frisse start”
Misschien is dit geen nieuw begin.
Maar een zachte pauze.
En dat is ook iets.