Valentijn: waarom het moeilijker is om single te zijn dan ooit en toch logischer
Vorige week zat ik met een vriend aan de keukentafel. Koffie, koude pizza van gisteren, en dat gesprek dat je niet plant maar gewoon gebeurt. Hij is single. Al een tijdje. En hij zei iets wat bleef hangen: "Ik weet niet eens meer of ik het erg vind, of dat ik het erg moet vinden."
We keken elkaar aan. Ik knikte. Want ik snap het. Valentijn komt eraan. Weer. En met Valentijn komt die subtiele, soms niet-zo-subtiele druk: Heb jij al iemand? En zo niet, waarom niet?
Dating in 2025: swipe, ghost, repeat
Mijn vriend vertelde over zijn ervaringen op de dating apps. Hinge. Tinder. Bumble. "Het is eigenlijk werk," zei hij. "Je matcht, je appt, je spreekt af. En dan? Niks. Of ze ghosten je. Of jij voelt niks. Of het klikt online maar niet in het echt."
Ghosten. Dat woord zegt zoveel. Iemand verdwijnt gewoon. Geen uitleg. Geen afsluiting. Alsof je nooit bestaan hebt. En het gekke? Het is normaal geworden. We accepteren het. We doen het misschien zelf ook wel eens. Omdat het makkelijker voelt dan eerlijk zijn.
En dan zijn er de nieuwe dateprogramma's. Winter vol Liefde. Je weet niet wat je date. Tv die ons laat geloven dat liefde een format is. Een competitie. Een moment waarop iemand kiest of niet kiest en de rest naar huis gaat. Alsof liefde iets is wat je kunt winnen. Of verliezen.
Maar de werkelijkheid? Die is chaotischer. Minder geregisseerd. En vaak veel eenzamer.
De druk vanaf 40+: wat is er nog over?
Mijn vriend is begin veertig. Hij heeft geen kinderen. Hij heeft een goed leven. Werk, vrienden, hobby's. Maar hij vertelde ook: "Soms kijk ik om me heen en denk ik: waar zijn ze eigenlijk? De mensen die nóg beschikbaar zijn?"
Want laten we eerlijk zijn: op een bepaalde leeftijd verandert de vijver. Mensen zijn getrouwd. Gescheiden. Hebben kinderen. Of zijn zo gewend aan alleen zijn dat een relatie bijna bedreigend voelt. En de mensen die single zijn? Die worstelen vaak met dezelfde vragen: Wat is er mis met mij? Waarom lukt het niet?
De cijfers liegen niet. Volgens het CBS is het aantal eenpersoonshuishoudens in Nederland de afgelopen decennia flink gestegen van 2 miljoen in 1995 naar ruim 3,2 miljoen in 2023. Bijna 40% van alle huishoudens bestaat uit één persoon. En hoewel dat deels oudere mensen betreft, zien we ook bij 40-plussers een duidelijke stijging van single zijn.
Tegelijkertijd zijn er meer scheidingen. In 2022 werden er ongeveer 30.000 echtscheidingen uitgesproken in Nederland dat is bijna 1 op de 3 huwelijken die eindigt. Mensen die opnieuw beginnen. Opnieuw moeten leren daten. Opnieuw moeten ontdekken wat ze willen. En dat met kinderen, verplichtingen, bagage.
De vraag is: blijft er dan nog iemand over die écht bij je past? Of moet je genoegen nemen? Of en dat is misschien de belangrijkste vraag moet je überhaupt iemand hebben?
Valentijn: liefde of marketing?
En dan komt Valentijn. De dag waarop de hele wereld lijkt te schreeuwen: Liefde! Rozen! Chocolade! Diner! Restaurants zitten vol. Bloemen zijn twee keer zo duur. Social media staat vol met cadeaus, verrassingen, verlovingen.
En als je single bent? Dan voel je het. Die leegte. Of eigenlijk: die verwachting dat je iets zou moeten voelen. Die stille teleurstelling dat je niet deel uitmaakt van dat plaatje.
Maar Valentijn is geen graadmeter voor liefde. Het is een marketingmoment. Een dag die gevoelens uitvergroot zowel positieve als negatieve. Het zegt meer over verwachtingen dan over liefde zelf. Want echte liefde hoeft geen datum. Geen georchestreerde romantiek. Geen bewijs op Instagram.
En toch voelt het zwaar. Omdat onze hele samenleving is ingericht op koppels. Op gezinnen. Belastingvoordeel voor samenwonenden. Uitnodigingen voor "jou en je partner". Vakanties die duurder zijn als je alleen gaat. Films, reclames, liedjes alles draait om tweeën.
Single zijn voelt soms als buitenspel staan in een spel waar je niet voor gekozen hebt.
De moeite van een relatie vinden
Maar hier is het andere verhaal. Relaties zijn ook niet makkelijk. Ze vragen energie. Compromissen. Kwetsbaarheid. En niet elke relatie is gelukkig. Sommige mensen zitten in een relatie en voelen zich eenzamer dan mijn vriend aan zijn keukentafel.
Onderzoek van Rutgers (2023) laat zien dat steeds meer mensen bewust kiezen voor single zijn niet uit gebrek aan opties, maar omdat hun leven hen vervult zoals het is. Ze hebben vrienden, passies, vrijheid. Ze willen niet zomaar iemand, ze willen de juiste iemand. En tot die komt? Dan is het oké.
Maar die keuze vraagt iets. Het vraagt dat je comfortabel wordt met jezelf. Dat je leert genieten van je eigen gezelschap. Dat je stopt met je af te meten aan anderen. En dat is niet makkelijk in een wereld die constant vraagt: En, al iemand gevonden?
De stille teleurstelling
Wat mij raakte in dat gesprek met mijn vriend was niet zijn frustratie over single zijn. Het was zijn frustratie over het gevoel dat hij het erg moest vinden. Dat hij zich moest schamen. Dat hij zich moest verantwoorden.
"Ik heb een goed leven," zei hij. "Echt waar. Maar waarom voelt het soms alsof dat niet genoeg is?"
Omdat we dat zo geleerd hebben. Omdat liefde, romantische liefde, een partner, wordt gepresenteerd als het eindpunt. Als voltooiing. Als het bewijs dat je het gemaakt hebt.
Maar wat als dat niet klopt? Wat als een goed leven er anders uitziet? Wat als je gelukkig kunt zijn zonder someone to wake up next to?
Valentijn overleven (of overslaan)
Dus hoe ga je ermee om? Met Valentijn. Met de druk. Met de dating apps. Met die vraag: waarom ben jij nog single?
Misschien begint het met eerlijkheid. Naar jezelf. Ja, het is soms eenzaam. Ja, het zou fijn zijn om iemand te hebben. Maar nee, je bent niet minder zonder.
Misschien betekent het ook kiezen. Voor jezelf. Voor je vrienden. Voor de liefde die er al is familie, vriendschap, passie voor wat je doet. Valentijn hoeft niet over romantiek te gaan. Het kan ook over alle vormen van liefde gaan.
En misschien betekent het accepteren dat het oké is om niet te weten. Dat je niet per se iemand wilt, maar ook niet per se alleen wilt zijn. Dat je in dat grijze gebied mag zitten zonder je er schuldig over te voelen.
Want de waarheid is: relaties zijn geen oplossing voor eenzaamheid. En single zijn is geen straf. Het is gewoon een fase. Of een keuze. Of iets ertussenin.
Mijn vriend en ik dronken onze koffie op. Hij glimlachte. "Misschien vier ik Valentijn wel met vrienden dit jaar."
"Dat klinkt goed," zei ik.
En het was waar. Het klonk echt goed.