Van kroeg naar kippenhok; wat de tijd met je doet.
In mijn jaren als twintiger waren stapavonden, festivals en snowboardvakanties heilig. Ik leefde er letterlijk naartoe. De hele werkweek aftellen tot het weer vrijdag was. Dat was mijn leven.
Ik weet nog goed dat een oudere collega ooit tegen me zei: “Ach, wat heerlijk dat jij je nog zo kunt verheugen op de vrijdagavond.”
Toen begreep ik die opmerking niet helemaal. Nu wel.
Ik was een hele periode onafscheidelijk van een paar vriendinnen. Rondrijden in een Opel Corsa, door wijken waarvan ik toen nog niet wist dat ik er later zou gaan wonen. Darten in ons vaste kroegje, concerten bezoeken… dat waren de belangrijkste zaken in mijn leven. Muziek, uitjes en samen zijn, meer had ik eigenlijk niet nodig.
Mijn vader zei vaak: “Geniet ervan, je hebt nog geen hypotheek of andere verplichtingen. Je leeft in zo'n mooie tijd van je leven.”
En gek genoeg heb ik dat altijd beseft. Misschien juist door dat soort opmerkingen. Het bewust leven in het moment, genieten van een fase, zonder dat je weet hoe anders het later wordt.
Of nou ja… soms weet je het wel. Zoals toen mijn slaapritme jaren later ineens bepaald werd door kleine mensen in huis. Toen zagen de hoogtepunten er toch net iets anders uit 😉
Maar die momenten van vroeger? Die waren er. En ik heb ze gevoeld.
Ik zie het nog zo voor me: zorgeloze avonden in de kroeg. Dansend op muziek. Net iets te enthousiast gooide mijn vriendin Christine haar benen in de lucht, en viel vervolgens achterover van het podium in de Altstad. Dat soort momenten. Ongepland, een beetje roekeloos en vooral heel grappig. Want de landing was zacht.
Nu, jaren later, blikken we tijdens ons jaarlijkse uitje in Spanje, of gewoon via de appgroep, nog vaak terug op die tijd. De tijd waarin we ons druk maakten over welk festival we zouden pakken, in plaats van welke school het beste is.
Tegenwoordig worden we blij van hele andere dingen. Van onze kinderen die iets doen waar we trots op zijn. Van kippen die al weken op een ei zitten en waar dan eindelijk een kuiken uitkomt, inclusief filmpje daarvan in de groepsapp.
En ja, twee van ons volgen zelfs fanatiek de jaarlijkse beelden van de slechtvalkjes op de lokale kerk.
Wat worden we oud en degelijk.
En wat zijn we daar eigenlijk heel tevreden mee.
Het fijne is: we delen het nog steeds. Alleen de inhoud is veranderd. Waar we vroeger ontwikkelde uitgeprinte foto's ophaalde na een week, van dansvloeren en drankjes, zijn het nu schoolprestaties, dieren en… medische updates.
Want meespringen op een trampoline? Dat zit er tegenwoordig niet meer in zonder deze te verlaten met een natte broek.
De ingreep die daarop volgt wordt vervolgens tot in detail besproken. Inclusief mijn prangende vraag of dit voor extra genot heeft gezorgd bij haar man, wat helaas niet het geval blijkt te zijn.
Sommige dingen veranderen nooit 😉
Onze interesses veranderen. Onze prioriteiten verschuiven. Het leven wordt serieuzer, voller, soms ook ingewikkelder. Maar ergens, onder al die lagen, zit nog steeds dezelfde kern.
Nog steeds een beetje rebels.
Alleen… iets beter doordacht.
En misschien is dat wel precies wat de tijd met je doet: je verandert, groeit en beweegt mee, maar verliest nooit helemaal wie je was.
Even met Eva. Even stilstaan bij wie je was… en wie je bent geworden.