Waarom voel ik me ineens zo moe en zwaarmoedig? Verandering in je lichaam rond je 40e..
Verandering in mijn lichaam zonder duidelijke reden
Ik ben 42. Moeder van drie kinderen. Gelukkig getrouwd.
Altijd was ik iemand die wakker werd met zin in de dag.
Het maakte niet uit welke dag het was.
Druk? Prima.
Chaos? Kom maar op.
Maar de laatste tijd is er iets veranderd.
Niet in mijn leven.
Maar in mijn lichaam.
Ik word wakker en het eerste wat ik denk is:
pfff… weer een dag. En dat is nieuw voor mij. Ik herken mezelf niet meer.
Het voelt zwaarder.
Zwaarmoediger.
Alsof mijn lichaam en hoofd niet meer automatisch “aan” gaan zoals vroeger.
Een gevoel van vermoeidheid zonder duidelijke reden.
Mijn leven is hetzelfde, maar ik niet
En dat is misschien nog wel het meest verwarrende.
Want er ís niks drastisch veranderd.
Ja, drie kinderen.
Ja, een vol leven.
Ja, de dagelijkse uitdagingen van het moederschap.
Maar dat was er altijd al.
En toch voelt het nu anders.
Zwaarder.
Alsof ik moe wakker word, zelfs na een goede nacht slaap.
Alsof mijn lichaam protesteert zonder duidelijke oorzaak.
Pijntjes.
Vage klachten.
Een lijf dat niet meer vanzelf meewerkt.
Zijn het hormonen of iets anders?
En dan begint het zoeken.
Zijn het hormonen?
Zit ik in de perimenopauze?
Moet ik naar de huisarts?
Is dit iets voor een psycholoog?
Of toch een fysio?
Ik heb inmiddels al een lijst aan therapeuten gezien.
Van alles geprobeerd.
Maar een echte oplossing?
Die voelt nog ver weg. En dat maakt het soms nog onrustiger dan de klachten zelf.
De eenzaamheid van deze zoektocht
Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vind…
is dat het soms zo eenzaam voelt.
Niet omdat ik er alleen voor sta.
Want thuis word ik gesteund.
Mijn man is er.
Luistert.
Denkt mee.
Maar toch…
Ik wil ook niet elke dag praten over hoe ik me voel.
Niet elke dag “zeuren” over mijn klachten.
En ergens zit ook die stem:
waar heb ik het eigenlijk over?
We hebben het goed.
Echt goed.
Als alles klopt, maar het toch zwaar voelt
En daar zit precies de verwarring.
Want hoe kan het dat je alles hebt wat je nodig hebt…
en het toch zwaar voelt?
Dat je dankbaar bent…
maar je lijf iets anders lijkt te vertellen?
Misschien zijn het hormonale veranderingen bij vrouwen rond de 40.
Misschien is het iets anders.
Misschien is het iets wat nog geen naam heeft.
Je bent niet de enige
Maar wat het ook is…
Ik weet inmiddels één ding:
ik ben vast niet de enige.
En misschien zit de eerste stap niet in een oplossing.
Maar in herkenning.
Misschien hoef ik mezelf niet meteen te fixen.
Misschien wil mijn lichaam me gewoon iets vertellen.
En moet ik alleen nog leren luisteren.
Herken je dit gevoel en merk je ook dat je hier eens over zou willen praten? Plan een call met me in. Wil je liever lezen over eenzame gevoelens, bestel dan mijn boek.