Wanneer zijn we dit eigenlijk normaal gaan vinden?
Soms vraag ik me af wanneer het precies gebeurd is. Wanneer het leven veranderde van “druk” naar continu overleven op volle snelheid.
Mama zijn. Werken. Sociale relaties onderhouden. Een huishouden runnen. Sportdagen. Verjaardagen. Appgroepen. Boodschappen. Schoolactiviteiten. Proberen een leuke partner, vriendin, dochter én collega te zijn.
En ergens daartussen… jezelf.
Alleen lijkt die laatste steeds verder naar achteren te schuiven.
Ik merk het aan alles. Aan de hersenmist waardoor ik dingen vergeet terwijl ik vroeger juist overal overzicht op had. Aan de spanning in mijn lijf. Mijn nek die standaard vastzit. De opgeblazen buik. Het gevoel van overprikkeling wanneer ik eindelijk mijn bed instap en eigenlijk te moe ben om nog te ontspannen.
Soms voelt het alsof mijn zenuwstelsel permanent “aan” staat.
Vroeger was ik beter in me-time. Gingen we samen een weekend weg met het vliegtuig. Even weg van alles. Kinderloos. Vrijheid. Rust. Verbinding.
Nu zijn onze agenda’s gevuld met verplichtingen. Kinderfeestjes. Sportwedstrijden. Familieafspraken. Sociale verwachtingen. Het weekend voelt soms minder als opladen en meer als logistiek management.
En het gekke is: als ik dit bespreek met vriendinnen, kijkt niemand verbaasd.
Iedereen herkent het.
Die constante mentale belasting. Altijd aan alles moeten denken. Altijd “nodig” zijn. Alsof we collectief functioneren op een niveau van lichte overbelasting dat inmiddels normaal is geworden.
Maar waarom eigenlijk?
Waarom praten we hier fluisterend over tijdens een kop koffie, alsof het een individueel probleem is, terwijl bijna iedere moeder hetzelfde voelt? Waarom lijken we massaal door te blijven rennen terwijl ons lichaam allang signalen geeft?
Misschien omdat niemand echt wil toegeven dat het soms gewoon te veel is.
Dat je intens veel van je gezin kunt houden én tegelijkertijd kunt verlangen naar stilte. Naar ruimte. Naar een dag waarop niemand iets van je nodig heeft.
Ik denk niet dat vrouwen zwakker zijn geworden. Integendeel. We dragen tegenwoordig vaak meerdere volledige rollen tegelijk. En ergens onderweg zijn we gaan geloven dat we dat allemaal moeiteloos moeten kunnen combineren.
Maar ons lichaam liegt niet.
De vermoeidheid. De hersenmist. De spanning. Dat zijn geen luxeproblemen. Dat zijn signalen.
En misschien moeten we stoppen met elkaar alleen herkennen in de uitputting… en onszelf eindelijk serieus gaan nemen voordat ons lichaam besluit het voor ons te doen.