“Wijntje straks?” – een herkenbare vrijdagavond voor moeders
Vrijdagmiddag: het appje dat alles zegt
Vrijdagmiddag.
16:48.
Ik krijg een appje van mijn buurvrouw.
"Kunnen we straks even een wijntje doen als de kids in bed liggen? Ik moet even leeglopen…"
De drie puntjes verschijnen.
En verdwijnen weer.
Ik glimlach. Want eerlijk? Dat ene zinnetje zegt al genoeg.
Zo’n moment dat voor zoveel moeders herkenbaar is na een drukke week.
"Ja, welkom!" stuur ik terug.
De onzichtbare druk van een drukke week
We kennen het allemaal.
Dat moment waarop de week zich heeft opgestapeld. Werk, kinderen, schoolappjes, deadlines, boodschappen, sportjes en de was die daarbij hoort.
En die eindeloze stroom kleine dingen, de mentale load van het moederschap, die niemand ziet, maar die wel allemaal door jouw hoofd blijven draaien.
Terwijl zij op de berg zitten…
Onze mannen zijn samen op wintersport.
Zij zitten ergens op een berg. Met sneeuw, bier en waarschijnlijk nul verantwoordelijkheden.
Wij draaien hier het thuisfront.
Balanceren tussen werk en gezin, zonder pauzeknop.
Tijd voor jezelf (eindelijk)
Een paar uur later gaat de deurbel.
Daar staat ze.
Met een fles witte wijn onder haar arm. Jas half open, haar een beetje in de war, en die blik die zegt: oké, dit is het beste moment van de week.
Eindelijk een beetje tijd voor jezelf als moeder.
Geen perfect plaatje, maar echte gesprekken
Tijdens het vullen van de glazen, loopt mijn lieve buurvrouw, die eigenlijk al lang veel meer is dan dat, helemaal leeg.
Niet het gezellige kletsen dat je op Instagram ziet.
Niet het perfecte plaatje.
Nee, dit is het echte gesprek.
Echte vriendschap tussen moeders.
Alles mag eruit
Alles van de week komt eruit.
Die irritante mail van haar manager.
De schoolouder die weer iets te zeggen had, serieus, waar maakt dat mens zich druk om?
De eindeloze to-do lijst die elke dag langer lijkt te worden in plaats van korter.
Het is geen drama.
Het is gewoon… het leven.
Het herkenbare moederschap.
We lachen tussendoor. Soms hard. Soms een beetje vermoeid.
En ergens halverwege zegt ze:
"Sorry hoor, ik moest dit even kwijt."
Drie uur later zwaai ik haar uit. Dit was pure therapie en zouden we iedere week even moeten herhalen...
Herken jij jezelf hierin? Wil je meer lezen over dit soort gevoelens? Check dan mijn boek op www.evenmeteva.nl